Oude stadsparochies met monumentale kerken lopen het risico versteend te raken. Zozeer in het verleden leven dat men niet meer ziet wat nu vandaag leeft in de parochie. Naarmate mensen ouder worden, leven ze meer in het verleden. Dat is op zich logisch. Toch vraagt het ook van ons allemaal om telkens weer te vernieuwen en te verjongen.
Het is goed als tijdens de Hoogmis af en toe kleine kinderen beginnen te huilen of te schreeuwen. Want als we dat geluid nooit zouden horen dan was de parochie of ziek of dood. Een boom die geen jong groen meer voortbrengt kan er nog best mooi uitzien aan de buitenkant maar aan de binnenzijde stromen al geen sappen meer en de boom is ziek en op sterven na dood.
Als er geen nieuwe lectoren of collectanten of kosters of misdienaars meer bijkomen, moeten we ons zorgen maken. Dat geldt net zo goed voor een koor of voor iedere andere vereniging.
We zien de laatste tijd meer jonge en nieuwe parochianen in de Hoogmis. En ze komen iedere zondag. Geen massale aantallen, maar toch. Ja, u leest het goed: iedere zondag. Want, zo weten ze, zo hoort dat. Katholieken vieren iedere zondag in de eucharistie de bron en het hoogtepunt van hun geloof. De verrijzenis van Christus en de ontmoeting met Hem, in zijn Woord en in Zijn Sacrament, daar leven wij van, dat is ons voedsel.
Lange tijd heeft de kerk, misschien wel de voorbije 60 jaar, telkens maar wat water bij de wijn gedaan. Maar als je dat 60 jaar aan een stuk doet, dan drink je helemaal geen wijn meer, dan is het water. Jonge mensen vragen gewoon: zeg me duidelijk wat ik moet doen om katholiek te zijn of om katholiek te worden. Het eerste is dan: op zondag naar de kerk! Niet eens in de maand maar iedere zondag.
En daarin zit al meteen een verschil met veel “traditionele – of cultuurkatholieken”. Er zijn nogal wat mensen die we eens in de 5 of 6 of 7 weken zien. Jazeker, zij zijn en blijven van harte welkom. Maar ik hoop vooral dat zij niet versteend raken. Ik gun hun leven en nieuw geloof. Dan zien ze wat er groeit en bloeit in de parochie en kunnen ze zinvol meepraten. Niet vanuit het verleden maar vanuit het heden. Dat ze mogen groeien van “katholiek” naar “leerling van Christus”.
Een parochie bouwen we niet op het verleden maar met mensen die vandaag en morgen willen leven als leerlingen van Christus. Het gaat niet om stenen maar om mensen. En die mensen brengen leven, en die begrijpen waarom we als kerk welke keuze’s maken. Want het gaat allereerst om Christus, om mensen, zijn leerlingen, en om een parochie te zijn. Er ontstaat door de nieuwe katholieken een nieuw elan in onze parochies. En daar mogen we blij mee zijn. Het Rijk Gods ligt niet achter ons maar vóór ons!
Op zondag 12 april j.l. werden de zogenaamde “nieuwe gezichten” in de Sint Martinuskerk in het bijzonder welkom geheten. Zodat deze mensen zich gezien voelen en gekend en zich ook welkom weten bij de koffie na de H. Mis in de dekenij, bij de familiezondag en een gedragen lid van de Sint Martinusfamilie. Oude gebruiken mogen we in stand houden, maar dit is het nieuwe leven in onze parochie! De vreugde van de verrezen Heer die we deze dagen mogen ervaren in deze paastijd ligt een beetje in diezelfde lijn. Er ontstaat nieuw leven! Was dat niet de opdracht waartoe Jezus zijn leerlingen heeft uitgezonden? Dopen en nieuwe leerlingen maken! Het werkt aanstekelijk! Want wie reeds katholiek is, kan zich verheugen over nieuwe broeders en zusters, we krijgen er familie bij!
Deken Jack Honings