Het bestuur van de Turkse Moskee had mij uitgenodigd voor de maaltijd die zij daar houden bij gelegenheid van het verbreken van de vasten in de ramadan. Zij hebben daar een speciale naam voor: iftar. Ik zat tussen de voorzitter van de moskee en de politie, “kon dus geen kant meer op” ha ha. Goed gezelschap in ieder geval. Eerst schoenen uit en toen naar binnen. De gasten druppelden binnen en de samenkomst begon met enkele toespraken en een gebed. Een speciale app op de telefoon van de moslims hielp hen bij de indeling van de avond: aftellende seconden totdat het vasten verbroken kon worden. De teller stond op nul toen de toespraken nog bezig waren. Dus links en rechts begon men al met eten. Daarna volgde er nog een gebed voor de maaltijd. Het doel van de maaltijd is: broederlijk delen, gastvrijheid, naastenliefde, en vieren dat we broeders zijn. De dames waren er ook, die zaten in een afgescheiden deel van de moskee. Bij het gebed ging de tussendeur open zodat zij ook de Imam goed konden horen. De maaltijd is een mooie vorm om elkaar te ontmoeten en vooral ook leren kennen. Er gebeurt heel wat tijdens zo’n maaltijd. Feest en verbroedering. Wat de winst is? We kennen elkaar nu tenminste. Als we elkaar de volgende week bij de Hema tegenkomen, zijn we geen onbekenden maar broeders en zusters. Ik ben van mening dat wij ook onze broeders en zusters eens moeten uitnodigen voor een tegenbezoek om hen nog beter te leren kennen. En dat gaan we dus ook doen. We willen immers een kerk zijn met open deuren! Dat was een gewone zondagavond in Weert. Wie die avond naar het nos-journaal keek ziet een wereld die in brand staat. Laten we de moed niet verliezen maar gewoon doen wat we kunnen in het klein, in Weert. Na een geslaagde bijeenkomst stonden de schoenen gelukkig nog op het rek waar ik ze had neergezet.
Deken Jack Honings.